Intensywny spektakl dokumentalny o Polsce widzianej z perspektywy parkietu. Opowiada o tym, jak kluby, rejwy i muzyka elektroniczna stały się dla młodych ludzi przestrzenią wolności, wspólnoty i buntu w czasie transformacji ustrojowej. To historia pokolenia dorastającego pomiędzy końcem PRL-u a kapitalistycznym snem lat 90. XX wieku – w rytmie basu, stroboskopów i nielegalnych imprez. Przedstawienie powstało na podstawie antologii „30 lat polskiej sceny techno” wydanej przez Krytykę Polityczną – zbioru relacji DJ-ów, promotorów, rejwerów i właścicieli klubów, którzy współtworzyli polską kulturę rave. Z tych głosów twórcy budują teatr techno-dokumentu: rytmiczny wehikuł czasu prowadzący widzów od pierwszych imprez, przez chaos transformacji, aż po współczesność. To nie jest opowieść o „młodych i zbuntowanych”, lecz zapis realnego doświadczenia pokoleniowego. Światła stroboskopu zderzają się tu z historią systemowej zmiany, a parkiet staje się alternatywną przestrzenią wolności, wspólnoty i poszukiwania tożsamości. Techno jawi się jako kulturowy kod – forma oporu i energia, która na chwilę potrafi zawiesić rzeczywistość. W spektaklu wykorzystano wiersze Ilony Witkowskiej oraz autorskie teksty aktorów powstałe w trakcie pracy nad przedstawieniem.

Spektakl wyprodukowany przez Akademię Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie – Filię we Wrocławiu
Spektakl zawiera wulgaryzmy oraz wykorzystuje intensywne światła stroboskopowe, które mogą wpływać na osoby wrażliwe na bodźce świetlne.